නන්දිත හසඟන

සොඳුරුය සිත නෙක

සිතුවිලි වැල් දිගම

ඉඳු දුනු සොයා පිය නැගු

මාවත අගම

අඳුරුව ලොවම මම

රැඳුණෙමි ගිය මඟම

කඳුළක රැඳී නුඹ

නැවතිනි සිත ළඟම

පීදුණු පැතුම් මල් පර වී

වැටුණු දින

පෑදුණු විගස අන් සතු

විණි මගෙම පින

දේදුනු පැහැති සිහිනය

ඉකිබිඳින දින

මීදුම විලස සිත දැවටී

හිඳිනු මැන